Een openluchtstudio
We zoeken vaak ver wat op dertig minuten ligt. Maastricht is vanuit Luik amper een rit, en toch stap je een andere wereld binnen: lichte gevels die het licht laten stuiteren, steegjes die het kanaliseren, strakke lijnen die een kader vanzelf dragen. Die dag trokken we door de stad zoals je door een tijdschrift bladert.
Geen productie, geen assistent, geen kunstgrepen. Een model, een camera, en een stadslicht dat bij elke straathoek verandert. Het is korter dan aan zee, afgesneden door de daken, en precies dat maakt het interessant: het dwingt tot keuzes. Je stopt, je kijkt waar het valt, je zet het silhouet erin, en je gaat verder.
We reden rond zonder route, op zoek naar mooie decors. Zij was het die het huis aanwees. Ik remde vol: voor die plek was het een evidentie. De beste beelden van deze serie komen daarvandaan, van een vinger die naar een gevel wijst. Dat is urban editorial: een dialoog met z'n drieën. Het model, de stad, het licht. Die keer heeft de fotograaf alleen maar geluisterd.
Werken tussen Luik, Maastricht en Aken is het privilege van deze grensstreek: drie sferen, drie architecturen, drie soorten licht, geen logistiek. Het decor staat er al. Je hoeft alleen maar naar buiten.
En dan is er het toeval, dat geen plan kan vervangen. Die dag stond er een Japanse kerselaar in bloei, en een lichte bries kleedde hem uit. Bloesems in de lucht, op haar schouders, in haar haar. Soms voegen de elementen zich vanzelf samen: de boom, de wind, het licht, zij. Men noemt het geluk. Ik denk dat het de poëzie is die voorbijkomt, en dat je er moet zijn wanneer ze voorbijkomt, met het hart of de camera in de hand.
De poëzie die voorbijkomt: ik heb haar ooit gezien, in een straat. Op een zondag rond het middaguur, in Oslo, sprong ik op en rende. Het ging nog niet om fotografie, en toch ben ik misschien die dag fotograaf geworden. Onder ons zeggen we: lichtvanger. De camera kwam pas later.
