Het licht dat je niet verzint

Er bestaat licht dat je niet kunt verzinnen. We kwamen om vier uur 's middags aan in Cala d'Or, zonder verkenning. Ik had tien minuten om de plek te lezen: de baai, de witte steen, de zon al laag. Geen tijd voor twijfel. We fotografeerden meteen, in dat licht van het einde van de dag dat zich op de rotsen neerlegt en materie wordt.

We waren de eerste probeersels al voorbij. Andrea kende mijn eisen in het werk. Ze wist dat er tussen twee beelden niets gezegd hoefde te worden, alleen een halve stap terug op haar plek, de stof laten vallen. Als alles snel gaat, is het die verstandhouding die een serie redt: niemand forceert, iedereen luistert. Er restte alleen nog af te drukken.

In de nabewerking heb ik bewaard wat de plek ons gaf: warme, ingehouden tinten, een analoge korrel, echte huid. Niets plastisch. Ik wil dat je bij deze beelden voelt hoe laat het was, de warmte op de steen, het zout in de lucht.

Daarvoor bestaat dit schrift: onthouden wie de mensen waren op het moment dat de foto werd gemaakt. Deze beelden zijn ook het portret van een tijd, en van haar die als eerste met mij leerde het licht te vertrouwen.